Zelfmoord | Kunnen we daar eens over praten?

zelfmoord

Afgelopen week besloot een lieve jonge vrouw een einde te maken aan haar leven. Ze wilde liever geen zelfmoord plegen, maar ze wilde ook niet verder leven zonder uitzicht op een leven zonder die psychische aandoening. Het kwam niet geheel onverwacht, want voor haar lagen er geen taboes op het onderwerp. Het taboe bestaat wel, want in de meeste gevallen komt het voor de nabestaanden volkomen onverwacht. We schrikken als het feestbeest uit onze vriendengroep er plotseling niet meer is, want hij had nooit iets laten merken. Hij leek juist zo vrolijk. Daarom moet erover gesproken worden, want niemand verdient het om aan het einde van zijn leven eenzaam te zijn.

Zelfmoord

De meningen hierover zijn nogal verdeeld. Is het laf, of juist heel dapper? En hoe weet je nou dat het leven volgende week niet weer mooi is? Is euthanasie ook een soort zelfmoord? En mag dat dan alleen als je lichamelijk ziek bent of ook bij ernstige psychische klachten? Wanneer is het allemaal genoeg geweest en wie kan daar een goede beslissing over nemen?

Ik heb hier niet direct een antwoord op. Maar ik wil er best over praten en misschien komen we er samen wel uit.

Uitzichtloze situaties

Ik heb er ook weleens over gedacht. Bammm, daar staat het. Zwart op wit. Confronterend, maar waar. Toen ik dacht dat ik nooit meer beter zou worden en de hidradenitis mijn leven steeds meer beperkte, dacht ik er heel vaak aan.  Wou ik nog wel leven als mijn leven aan de zijlijn zou plaatsvinden, terwijl de wereld aan me voorbij ging. Ik kon me niet meer indenken dat het leven ooit weer mooi zou zijn en dat ik nog als een “normaal” mens zou kunnen functioneren. Maar opgeven was ook geen optie. Want ik wilde nog zoveel meemaken en beleven. Het was een weegschaal tussen verder gaan en op het beste hopen en alle hoop laten varen. Ik kwam tot het besef dat ik hulp nodig had.

Hulp zoeken

Ik zocht hulp door naar de huisarts te gaan, die me heeft doorverwezen naar de GGZ. Ik kwam op een wachtlijst en kreeg een psychiater en psychologe toegewezen. Dat voelde heel raar, want ik was toch niet gek? Ik was alleen maar ziek en daardoor het leven beu. Gelukkig kon ik dat gevoel snel loslaten met hulp van de psychologe en konden we gaan bouwen aan een toekomst waarin ik me wel gelukkig kan voelen. Tegelijkertijd zocht ik naar oplossingen om me lichamelijk ook beter te voelen en kreeg ik uiteindelijk steeds meer nieuwe hoop. Ik kreeg ook een diagnose (PTSS) van de psychiater, waardoor me heel veel dingen duidelijk werden over mezelf.

Blij dat ik er nog ben

Ik ben nog steeds niet beter, maar met de medicatie die ik nu krijg, kan ik lichamelijk weer redelijk functioneren. Ik kan nog steeds ontzettend in de put raken bij tegenslagen, maar ik kan er beter mee omgaan. Ik heb weer meer goede dan slechte dagen en ik kan zelfs zeggen dat ik tevreden ben met mijn leven. Op sommige dagen ben ik zelfs gelukkig. Tegenslagen horen erbij en na diepe dalen kan je stijgen naar grote hoogte. Zonder ongeluk waardeer je geluk ook een heel stuk minder.

Erover praten

We moeten erover blijven praten. Over psychische aandoeningen en over het beëindigen van een leven. Zodat mensen zich niet alleen of onbegrepen hoeven te voelen. Zodat we oplossingen kunnen zoeken, hoop kunnen geven of iemands keuze kunnen aanvaarden.

Heb je in je omgeving niemand om mee te praten? Zoek dan professionele hulp, bijvoorbeeld bij 113 of je huisarts.

 


3 thoughts on “Zelfmoord | Kunnen we daar eens over praten?

  1. Je kent mijn blog en je hebt me er vast wel eens over zien bloggen. Het is een heel moeilijk onderwerp waar inderdaad een enorm taboe op ligt.

    Ik blog er zelf ook niet graag over, maar wat jij zegt is zo waar, dat gevoel van eenzaamheid…dat niemand verdient aan het einde van zijn leven.

    Niemand weet hoe het voelt tenzij je aan de rand hebt gestaan maar niet over de rand bent gestapt. Ik weet zo goed hoe het voelt om niet verder te kunnen, want is geen kwestie van willen…je kàn gewoon niet meer verder. En als je je dat beseft, dan is er geen weg terug. Er is geen mens die daar nog verandering in kan brengen. De omgeving kan het even vertragen…dat iemand nog wat langer aan moet modderen…maar uiteindelijk gaat het toch fout.

    En er zijn weinig mensen die weten hoe het voelt om over de rand te stappen, dit zijn dan de mensen die het overleeft hebben, met alle gevolgen van dien.

    Door een jonge vrouw zoals Celine niet serieus ‘genoeg’ te nemen is er nu iets gruwelijks gebeurt met heel veel mensen. De mensen op het station, de politiemensen, de machinist, haar ouders en familie en vrienden, iedereen die hier mee te maken heeft gehad wordt hierdoor getraumatiseerd. En het is afschuwelijk dat mensen zelf het heft in handen moeten nemen.

    Ik gun iedereen een waardig einde, daarom voel ik ontzettend mee met een ieder die haar kende.

    Ik ben zelf ook benieuwd hoeveel mensen deze kans op jouw blog aangrijpen om er wat over te zeggen.

    xoxo

  2. In januari is het 15 jaar geleden dat mijn papa zelfmoord pleegde en dit is dan ook een onderwerp dat we nauw aan het hart ligt en als ik meningen hoor of zie op blogposts die heel kort door de bocht zijn, ben ik rest van de dag niet meer te genieten. Het doet me dan ook plezier jouw post met nuances te lezen. Mijn papa was overigens ook de super-sterke man die door alle tegenslagen heen bleef lachen waardoor het voor mij (ik was 18) ook onverwacht was. Ik weet van mezelf dat ik voor 100% zijn karakter heb: ik lach ook altijd, kan inwendig in zak en as zitten terwijl anderen me complimenteren over mijn sterkte en positivisme. Omdat ik weet dat het gevaar om de hoek schuilt dat ik zo eindig als mijn papa, verplicht ik mezelf om nu en dan echt eens te praten over dingen die me niet goed gaan. Fijn dat je die boodschap hier ook geeft.
    Fijn weekend!
    Kool Family onlangs geplaatst…Date night @Lux AntwerpMy Profile

  3. 7.5 jaar geleden heb ik zelf een poging gedaan. Ik wilde niet dood, ik was vooral op zoek naar innerlijke rust. Ik zag geen andere uitweg meer.
    Egoïstisch? Ja ergens wel, want ik dacht vooral aan dat ik zelf rust wilde. Maar ik wilde ook niet andere tot last zijn door te vragen rekening met mij te houden, hulp te vragen.
    Ik schaam mij er zeker niet voor dat ik het heb geprobeerd. Ik had het nodig, ik ben er sterker en stabieler uitgekomen.
    Ik ben naar een fijne psychologe geweest in die tijd. Ik was toen ook met EMDR bezig ivm posttraumatische stressstoornis. Later heb ik daar ook de diagnose ADD/ADHD bijgekregen.
    Ik zal altijd moeite moeten doen om mijn emoties stabiel te houden en niet door te schieten in de hoge pieken en dalen, maar ik heb nu veel meer rust dan ervoor.
    Als mensen mij vragen hoe het voelde, waar het mee te vergelijken is zeg ik altijd; het was hetzelfde als een reboot van een PC. Alles opschonen en opnieuw beginnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge